THE BOLLOCK BROTHERS are the real proof that new wave was punk’s successor. Founded in 1983 by Scotsman Jock McDonald, they immediately rose to fame by covering an entire SEX PISTOLS album (guess which one, actually) in an electro style. It became an overnight success and mockery, irony and gay cynicism became their trademark. The inspiration for their songs could easily be referred to as quite unusual: The Bunker (Albert Speer), Serge Gainsbourg’s Harley David and horror movies to name but a few. With the beginning of the 90s, the group went into some kind of hibernation until its revival in 1996. Mark Humphrey on keyboards and Pat Pattyn (ex-NACHT UND NEBEL) on drums completed the band.
Belgium is important to the band (Pat Pattyn was not the only Belgian member, in the 80s TC MATIC’s Serge Feys and even Bart Peeters were part of the club) and they performed a lot in the surroundings of Ostend. They developed a penchant for horror pulp and were not afraid to tackle religious themes; even French lyrics are part of the concept. They distinguished themselves from others by playing original music with a lot of punk, wave and gothic influences. In March 2009, they released a new album called ‘Last Will and Testament’. http://www.bollock-brothers.com/
Music & Performance
The set opened with a very long and emotional guitar intro which slightly resembled THE SIMPLE MINDS and even brought the intro to ‘Welcome To The Pleasuredome’ by FRANKIE GOES TO HOLLYWOOD to mind. Singer Jock MacDonald entered the stage in some kind of old fashioned and worn down, oversized tweed suite like those associated with homeless people. He immediately grasped the audience’s attention and never lost his grip. The lyrics were funny and the music exactly what we expected. After linking Jesus to Kurt Cobain, the focus now was placed on Serge Gainsbourg. Everybody knows the phrase “Harley David, Son of a Bitch”. Or you should if you’re in your 30s or 40s.
In-between songs, Jock dragged his son onto the stage, just to say hello to the people and then continued with more fun and anarchy, and talk about football. Considering the band’s origins, a SEX PISTOLS cover was unavoidable and that the band’s drummer Patrick Pattyn used to be with NACHT UND NEBEL, a Belgian wave and synth band from the 80s, a cover of ‘Beats of Love’ was played and set the crowd on fire. In Belgium, you never can go wrong with this song. A lot of the old cult hits were played and Jock maintained a good interaction with his audience, making this gig a great experience. It was fun, it was good and it was what the crowd wanted. Perfect!
Showing posts with label 2009. Show all posts
Showing posts with label 2009. Show all posts
Tuesday, February 16, 2010
"Live performances (Official bootleg)"
Par Jérôme Delvaux
La troisième sortie officielle des Bollock Brothers est un double LP live enregistré en 1983 en Belgique, en festival à La Panne, mais aussi à Madrid, à La Haye et à la mythique Batcave de Londres. Réédité une seule fois en CD, en 1989, il est aujourd’hui devenu presque totalement introuvable, même en seconde main. A tel point qu’un farouche opposant au téléchargement illégal comme moi a dû se résoudre à installer Soulseek pour pouvoir se le procurer…
Et je ne le regrette pas une seconde car ce Live performances est vraiment un disque à part dans la discographie des Bollock Brothers. Enregistré à l’époque où ils commençaient à s’imposer grâce au succès, coup sur coup, de leur LP inaugural, The last supper, et de leur album de reprises électro de Never mind the bollocks des Sex Pistols, cette collection de (faux) bootlegs est l’un des disques les plus foutrement rock’n’roll qui me soit passé dans les mains (une expression qui ne convient pas vraiment pour un download illégal, mais passons).
Bourré de samples abracadabrants, de bidouillages foutraques et d’interventions décalées d’un Jock McDonald passablement ivre au micro, Live performances s’ouvre par une version d’anthologie de The slow removal of Vincent Van Gogh’s left ear. Geordie et Youth, respectivement guitariste et bassiste de Killing Joke, jouaient sur la version originale en studio. Sur scène, à la côte belge, on retrouve Keith Bradshaw à la basse et Richard Collins et Keith Lewis aux guitares, soutenus par un orgue halluciné qui rappelle par moments le son des premiers Doors. Leur jeu est moins lourd, moins pesant et moins précis que celui de leurs confrères de Killing Joke. Ils proposent en vérité une version plus chaotique, plus speedée, plus psyché serais-je tenté de dire. Pour moi, la version studio de Van Gogh (disponible sur le Best of The Bollocks sorti en 1999) et celle du live sont complémentaires : elles offrent deux facettes d’un même petit chef-d’œuvre instrumental.
Le morceau suivant, Loose, est une reprise totalement crade des Stooges (de l’album Fun house). En bon écossais, Jock McDonald l’introduit en insultant Londres, la ville où il réside : « London is a fucking shit-hole of a town ». A un spectateur qui lui répond en gueulant « We’re all shit ! », il assène : « I’ve smoked a lot of it tonight ». Le ton est donné. Le morceau peut débuter sur les chapeaux de roue... pour ce qui se révèlera être une version encore plus décadente que celle d’Iggy et ses Stooges - avec à nouveau cet orgue à la Manzarek à l’avant-plan.
Et puis les tubes s’enchainent : Horror movies, jouée de façon beaucoup plus punk et énervée que sur le single (poppy et sans aspérités) ; le hit The bunker, devenu un classique de la new wave ; le faussement moralisateur The last supper, mais aussi - et surtout - une version de neuf minutes de Reincarnation of qui part en free-style total avec un Jock McDonald délirant en guise de… réincarnation de Jim Morrison - tellement délirant que le morceau n’a très vite plus grand-chose à voir avec l’original.
Les titres suivants (en fait le second LP de la première édition en vinyle) sont tous tirés du concert à la Batcave de Londres. La Batcave, c’est cette boîte new wave de Soho qui servit de QG à la scène gothic-rock britannique à partir de 1982 (au point d’avoir donné son nom à un de ses sous-genres). Fréquentée par tout ce que la capitale anglaise comptait de musiciens alternatifs (Robert Smith, Siouxsie Sioux, Marc Almond et Nick Cave en étaient tous des habitués), la Batcave constituait une halte obligatoire pour tous les groupes post-punk de l’époque. De passage un beau soir de 1983, les Bollock Brothers y présentèrent un set essentiellement axé sur leurs reprises d’électro beurrée des Sex Pistols : New York, Holidays in the sun, Problems, Pretty vacant, God save the Queen (les deux dernières avec au chant Michael Fagan, un déséquilibré devenu célèbre après avoir réussi à s’introduire dans la chambre à coucher de la Reine Elisabeth II). Et c’est peu dire qu’ils les massacrent, ces hymnes des Pistols. Délibérément et avec un talent certain pour les relectures électro bon marché. Peaches n’aurait pas fait mieux.
Oser sortir un live pareil, aussi crade, aussi brailleur, aussi furieux, aussi suintant d’alcool, était une démarche totalement punk, de la part du groupe comme du label. L’écouter aujourd’hui donne juste envie d’aller se bourrer la gueule dans un bar glauque en regardant un groupe de sous-Iggy Pop ou de grossiers avatars des Pistols jouer les deux seuls accords qu’ils connaissent et se rouler au sol en hurlant… (ou de le faire soi-même). Ca fait du bien par où ça passe... On sait d’avance qu’on aura un mal de tête insupportable le lendemain matin, mais we don’t care !
La troisième sortie officielle des Bollock Brothers est un double LP live enregistré en 1983 en Belgique, en festival à La Panne, mais aussi à Madrid, à La Haye et à la mythique Batcave de Londres. Réédité une seule fois en CD, en 1989, il est aujourd’hui devenu presque totalement introuvable, même en seconde main. A tel point qu’un farouche opposant au téléchargement illégal comme moi a dû se résoudre à installer Soulseek pour pouvoir se le procurer…
Et je ne le regrette pas une seconde car ce Live performances est vraiment un disque à part dans la discographie des Bollock Brothers. Enregistré à l’époque où ils commençaient à s’imposer grâce au succès, coup sur coup, de leur LP inaugural, The last supper, et de leur album de reprises électro de Never mind the bollocks des Sex Pistols, cette collection de (faux) bootlegs est l’un des disques les plus foutrement rock’n’roll qui me soit passé dans les mains (une expression qui ne convient pas vraiment pour un download illégal, mais passons).
Bourré de samples abracadabrants, de bidouillages foutraques et d’interventions décalées d’un Jock McDonald passablement ivre au micro, Live performances s’ouvre par une version d’anthologie de The slow removal of Vincent Van Gogh’s left ear. Geordie et Youth, respectivement guitariste et bassiste de Killing Joke, jouaient sur la version originale en studio. Sur scène, à la côte belge, on retrouve Keith Bradshaw à la basse et Richard Collins et Keith Lewis aux guitares, soutenus par un orgue halluciné qui rappelle par moments le son des premiers Doors. Leur jeu est moins lourd, moins pesant et moins précis que celui de leurs confrères de Killing Joke. Ils proposent en vérité une version plus chaotique, plus speedée, plus psyché serais-je tenté de dire. Pour moi, la version studio de Van Gogh (disponible sur le Best of The Bollocks sorti en 1999) et celle du live sont complémentaires : elles offrent deux facettes d’un même petit chef-d’œuvre instrumental.
Le morceau suivant, Loose, est une reprise totalement crade des Stooges (de l’album Fun house). En bon écossais, Jock McDonald l’introduit en insultant Londres, la ville où il réside : « London is a fucking shit-hole of a town ». A un spectateur qui lui répond en gueulant « We’re all shit ! », il assène : « I’ve smoked a lot of it tonight ». Le ton est donné. Le morceau peut débuter sur les chapeaux de roue... pour ce qui se révèlera être une version encore plus décadente que celle d’Iggy et ses Stooges - avec à nouveau cet orgue à la Manzarek à l’avant-plan.
Et puis les tubes s’enchainent : Horror movies, jouée de façon beaucoup plus punk et énervée que sur le single (poppy et sans aspérités) ; le hit The bunker, devenu un classique de la new wave ; le faussement moralisateur The last supper, mais aussi - et surtout - une version de neuf minutes de Reincarnation of qui part en free-style total avec un Jock McDonald délirant en guise de… réincarnation de Jim Morrison - tellement délirant que le morceau n’a très vite plus grand-chose à voir avec l’original.
Les titres suivants (en fait le second LP de la première édition en vinyle) sont tous tirés du concert à la Batcave de Londres. La Batcave, c’est cette boîte new wave de Soho qui servit de QG à la scène gothic-rock britannique à partir de 1982 (au point d’avoir donné son nom à un de ses sous-genres). Fréquentée par tout ce que la capitale anglaise comptait de musiciens alternatifs (Robert Smith, Siouxsie Sioux, Marc Almond et Nick Cave en étaient tous des habitués), la Batcave constituait une halte obligatoire pour tous les groupes post-punk de l’époque. De passage un beau soir de 1983, les Bollock Brothers y présentèrent un set essentiellement axé sur leurs reprises d’électro beurrée des Sex Pistols : New York, Holidays in the sun, Problems, Pretty vacant, God save the Queen (les deux dernières avec au chant Michael Fagan, un déséquilibré devenu célèbre après avoir réussi à s’introduire dans la chambre à coucher de la Reine Elisabeth II). Et c’est peu dire qu’ils les massacrent, ces hymnes des Pistols. Délibérément et avec un talent certain pour les relectures électro bon marché. Peaches n’aurait pas fait mieux.
Oser sortir un live pareil, aussi crade, aussi brailleur, aussi furieux, aussi suintant d’alcool, était une démarche totalement punk, de la part du groupe comme du label. L’écouter aujourd’hui donne juste envie d’aller se bourrer la gueule dans un bar glauque en regardant un groupe de sous-Iggy Pop ou de grossiers avatars des Pistols jouer les deux seuls accords qu’ils connaissent et se rouler au sol en hurlant… (ou de le faire soi-même). Ca fait du bien par où ça passe... On sait d’avance qu’on aura un mal de tête insupportable le lendemain matin, mais we don’t care !
Thursday, February 11, 2010
A Punk’s Journey
Toby Mott - 2009
The Roxy. My 14th birthday spent with my twin brother. Loud pounding darkness, cheap lager, the smell of cigarettes, sweat and piss. There were two floors, almost empty like another kind of youth club, a few other teenage punks escaping boredom. The manager asked me into his office where a filthy mattress was up against the wall; he propositioned me, and unnerved I made a hasty retreat back into the club. It was a place with nothing to do with school, authority, mass culture, or C&A. Its energy was infectious.
Coming from a troubled, chaotic home life, here was a world for me; I was part of something else.
1977: a defining moment, not just for me but for Britain. It started here.
Pimlico, London, living just minutes from the Kings Road, Chelsea, the epicentre of Punk.
I had spiky soaped hair, charity-shop paint-splattered DIY punk clothes with Dr. Martin boots. No Boy or Seditionaries tartan bondage trousers or mohican hair, that was for poseurs, “plastic” weekend punks. We didn’t use the term “Punk” to describe ourselves, that was another label to reject. We were the ‘New Wave’, preoccupied with music, drink, speed & sex. I had an identity away from dull pedestrian conformity, anti-establishment and for us that meant anti-everything: this stance resulted not only in old ladies crossing the road to avoid us but in constant stop-and-searches by the police. Another form of harassment was random violence from teddy boys, soul boys and later skinheads. We did not stand and fight but took to our toes, “legging it”.
Late one night on Queensway, soul boys leaving the ice rink chased me. I ran into a Burger bar and dived behind the counter, having to explain what I was doing. The cockney counter girl urged me to go outside and fight. I waited till it was safe.
X Ray Spexs and The Clash at the Rock against Racism concert in Victoria Park, East London. On the bus home we were terrorised by skinheads. I got away without a kicking, as they fancied my sister. All this hassle was increasing my alienation.
Up all night speeding on blues [amphetamine], three for a quid. Drenched in sweat, pogoing down the front of gigs, gobbing at the singer, showing disdain for all authority. Drinking lager & blackcurrant, sleeping in squats, with brief excited sexual encounters. Lying in bed coming down off speed, feeling shit, staring up at the Debbie Harry poster on my ceiling. With the chorus of “what have we got… fuck all” [Sham 69]. It was all I wanted.
At 14 I had sex for the first time at the Milestone Hotel, Kensington with a Nancy Spungen look-alike, meeting her upstairs at the Roebuck pub on the Kings Road. She was American with peroxide hair. It was drunk and fast. Going home in the morning I paid full fare on the bus. My next fuck was in a Kings Cross squat one Sunday afternoon after shoplifting at Camden Lock Market. I had arrived.
We called ourselves ASA, Anarchist Street Army, a bunch of dispossessed glue and solvent sniffing kids from Pimlico Comprehensive. Our attempt at forming a band resulted in noise that even by punk standards was rubbish.
Playing truant, half my days were spent at Recordsville on Wilton Road or Rough Trade and Jock McDonald’s stall at Beaufort Market. Listening intently to new single releases, adding to my collection of picture sleeve 45’s at 90 pence each, “In the city”, “White riot”, “Oh bondage up yours” spinning endlessly on my Dansett record player.
The sleeves gave the record company addresses where we would show up to be given badges, posters, whatever was free; Stepforward, Stiff, Polydor… most obliged.
We marched to save the Roxy, running up the stairs of Capital Radio attempting to crash on air during the Nicky Horne show.
Scouring the gigs pages of the NME, reviews in Ripped & Torn, life revolved around seeing bands every night regardless of school, my parents having effectlessly lost control of their teenage children: Menace, Chelsea, Adverts, The Ants, 999, reggae bands Steel Pulse, Aswad. Bunking the tube to The Nashville, West Kensington, the Electric Ballroom, Camden Town, Music Machine, Mornington Crescent, The Greyhound at Croydon, various student union gigs, the city was ours, often ending up at the all-night cafe on Whitehall off Trafalgar Square.
One Friday, taking the boat train to Paris to see the Banshees, me and school friend Daniel ended up getting arrested at a loud illegal party, spending the night in a Paris holding jail, released to the British embassy to be deported back to Victoria. We followed The Clash around the south of England on National Express Coaches, Bernie Rhodes opening the back doors for us ticketless London punks. After the show, wet with cold sweat and stranded in a coastal town, could have been Plymouth or Southampton, sleeping on a hard bench until the first coach back to London.
Smashing fake bottles on each other as extras in the Great Rock and Roll Swindle. I can be seen pogoing around as a jazz-funk band play.
This was a vacant space, a free for all, political leaflets from the extreme left & right vied for our attention they were circulated inside and outside gigs: Socialist Workers Party, Anti Nazi League, National Front, British Movement. I was taken with the utopian ideas of Anarchy, often visiting the Freedom bookshop at Aldgate East to buy Black Flag.
1978: enduring a family Xmas day missing PIL’s first gig, but seeing the next one on the Boxing Day at The Rainbow, Finsbury Park. John Lydon in a tartan suit with heavy dub backing. Public Image was a reinvention, Rotten was the past.
Punk ended for me listening to the sounds of Crass. One night I walked out of The UK Subs at the Marquee on Wardour Street. That night I was watching the band from the back, not ‘down the front’. I was detached; no longer a participant. As I left, something for me was over.
1979: leaving school, Thatcher won the election.
As punk stood still I moved on. Now was the post punk time, Joy Division, OMD, New Romantics and Two Tone, with the memory of punk in all that was happening.
I left home at 16 and moved into a squat on Carburton Street just off Great Portland Street, with Boy George, Philip Salon, Marilyn, and like-minded others. I worked for the fashion photographer Mark Lebon at Bow Street Studios.
1980: enrolling at Kingsway College, Clerkenwell whilst working as a cook in the evenings at Maxwell’s, Covent Garden, and hanging out at Blitz, hosted by Steve Strange.
1982: moving to London’s east end into short-life housing in Bow. I founded the Grey Organisation artist group. We executed direct art actions, covering Cork Street galleries in grey paint, crashing the London International Art Fair. I worked for David Dawson at the B2 Gallery, Wapping, appeared in Derek Jarman films and appeared in Gilbert & George “Exister” pieces.
Lynne Franks launched the Grey Organisation into the 80’s world of PR, modelling for Katherine Hamnett at The Albert Hall, Yohji Yamamoto in Paris. Supporting Red Wedge, meeting Neil Kinnock at the Houses of Parliament, promoting Swatch watches. Drinking bottled beer at The Soho Brassiere and half lagers at The French House, Dean Street, later moving on to the Wag club. We were embraced by the new style magazines in our identikit grey suits, close cropped hair & white shirts, our uniform of the city.
In a post-war grey London, we were discovering cappuccino, illegal warehouse parties and a technicolor european identity. A world away from the quaint black & white Hovis nostalgia of ye olde England. Yuppies, BMW’s and money were to rule, and being part of the punk ethos we did not seem to benefit from or embrace the new Thatcher philosophy - or did we? We had rebelled, stood apart, and for me that continued as the 1980’s recession bit.
In 1977 my bedroom was covered in posters, flyers and shelves full of records and fanzines, and when I left home these significant symbols of my past were stored away.
In 1997 I returned from living in America and started to add to my collection. I appreciated the visual immediacy which never seemed tired or dated.
The Mott Collection illustrates the energy, boredom, dynamism and the diverse political social and class issues that were all part of Punk.
The ideals of self-empowerment, motivation, action and common cause are evident throughout. To me they are the spirit of Punk.
Toby Mott 2009
The Roxy. My 14th birthday spent with my twin brother. Loud pounding darkness, cheap lager, the smell of cigarettes, sweat and piss. There were two floors, almost empty like another kind of youth club, a few other teenage punks escaping boredom. The manager asked me into his office where a filthy mattress was up against the wall; he propositioned me, and unnerved I made a hasty retreat back into the club. It was a place with nothing to do with school, authority, mass culture, or C&A. Its energy was infectious.
Coming from a troubled, chaotic home life, here was a world for me; I was part of something else.
1977: a defining moment, not just for me but for Britain. It started here.
Pimlico, London, living just minutes from the Kings Road, Chelsea, the epicentre of Punk.
I had spiky soaped hair, charity-shop paint-splattered DIY punk clothes with Dr. Martin boots. No Boy or Seditionaries tartan bondage trousers or mohican hair, that was for poseurs, “plastic” weekend punks. We didn’t use the term “Punk” to describe ourselves, that was another label to reject. We were the ‘New Wave’, preoccupied with music, drink, speed & sex. I had an identity away from dull pedestrian conformity, anti-establishment and for us that meant anti-everything: this stance resulted not only in old ladies crossing the road to avoid us but in constant stop-and-searches by the police. Another form of harassment was random violence from teddy boys, soul boys and later skinheads. We did not stand and fight but took to our toes, “legging it”.
Late one night on Queensway, soul boys leaving the ice rink chased me. I ran into a Burger bar and dived behind the counter, having to explain what I was doing. The cockney counter girl urged me to go outside and fight. I waited till it was safe.
X Ray Spexs and The Clash at the Rock against Racism concert in Victoria Park, East London. On the bus home we were terrorised by skinheads. I got away without a kicking, as they fancied my sister. All this hassle was increasing my alienation.
Up all night speeding on blues [amphetamine], three for a quid. Drenched in sweat, pogoing down the front of gigs, gobbing at the singer, showing disdain for all authority. Drinking lager & blackcurrant, sleeping in squats, with brief excited sexual encounters. Lying in bed coming down off speed, feeling shit, staring up at the Debbie Harry poster on my ceiling. With the chorus of “what have we got… fuck all” [Sham 69]. It was all I wanted.
At 14 I had sex for the first time at the Milestone Hotel, Kensington with a Nancy Spungen look-alike, meeting her upstairs at the Roebuck pub on the Kings Road. She was American with peroxide hair. It was drunk and fast. Going home in the morning I paid full fare on the bus. My next fuck was in a Kings Cross squat one Sunday afternoon after shoplifting at Camden Lock Market. I had arrived.
We called ourselves ASA, Anarchist Street Army, a bunch of dispossessed glue and solvent sniffing kids from Pimlico Comprehensive. Our attempt at forming a band resulted in noise that even by punk standards was rubbish.
Playing truant, half my days were spent at Recordsville on Wilton Road or Rough Trade and Jock McDonald’s stall at Beaufort Market. Listening intently to new single releases, adding to my collection of picture sleeve 45’s at 90 pence each, “In the city”, “White riot”, “Oh bondage up yours” spinning endlessly on my Dansett record player.
The sleeves gave the record company addresses where we would show up to be given badges, posters, whatever was free; Stepforward, Stiff, Polydor… most obliged.
We marched to save the Roxy, running up the stairs of Capital Radio attempting to crash on air during the Nicky Horne show.
Scouring the gigs pages of the NME, reviews in Ripped & Torn, life revolved around seeing bands every night regardless of school, my parents having effectlessly lost control of their teenage children: Menace, Chelsea, Adverts, The Ants, 999, reggae bands Steel Pulse, Aswad. Bunking the tube to The Nashville, West Kensington, the Electric Ballroom, Camden Town, Music Machine, Mornington Crescent, The Greyhound at Croydon, various student union gigs, the city was ours, often ending up at the all-night cafe on Whitehall off Trafalgar Square.
One Friday, taking the boat train to Paris to see the Banshees, me and school friend Daniel ended up getting arrested at a loud illegal party, spending the night in a Paris holding jail, released to the British embassy to be deported back to Victoria. We followed The Clash around the south of England on National Express Coaches, Bernie Rhodes opening the back doors for us ticketless London punks. After the show, wet with cold sweat and stranded in a coastal town, could have been Plymouth or Southampton, sleeping on a hard bench until the first coach back to London.
Smashing fake bottles on each other as extras in the Great Rock and Roll Swindle. I can be seen pogoing around as a jazz-funk band play.
This was a vacant space, a free for all, political leaflets from the extreme left & right vied for our attention they were circulated inside and outside gigs: Socialist Workers Party, Anti Nazi League, National Front, British Movement. I was taken with the utopian ideas of Anarchy, often visiting the Freedom bookshop at Aldgate East to buy Black Flag.
1978: enduring a family Xmas day missing PIL’s first gig, but seeing the next one on the Boxing Day at The Rainbow, Finsbury Park. John Lydon in a tartan suit with heavy dub backing. Public Image was a reinvention, Rotten was the past.
Punk ended for me listening to the sounds of Crass. One night I walked out of The UK Subs at the Marquee on Wardour Street. That night I was watching the band from the back, not ‘down the front’. I was detached; no longer a participant. As I left, something for me was over.
1979: leaving school, Thatcher won the election.
As punk stood still I moved on. Now was the post punk time, Joy Division, OMD, New Romantics and Two Tone, with the memory of punk in all that was happening.
I left home at 16 and moved into a squat on Carburton Street just off Great Portland Street, with Boy George, Philip Salon, Marilyn, and like-minded others. I worked for the fashion photographer Mark Lebon at Bow Street Studios.
1980: enrolling at Kingsway College, Clerkenwell whilst working as a cook in the evenings at Maxwell’s, Covent Garden, and hanging out at Blitz, hosted by Steve Strange.
1982: moving to London’s east end into short-life housing in Bow. I founded the Grey Organisation artist group. We executed direct art actions, covering Cork Street galleries in grey paint, crashing the London International Art Fair. I worked for David Dawson at the B2 Gallery, Wapping, appeared in Derek Jarman films and appeared in Gilbert & George “Exister” pieces.
Lynne Franks launched the Grey Organisation into the 80’s world of PR, modelling for Katherine Hamnett at The Albert Hall, Yohji Yamamoto in Paris. Supporting Red Wedge, meeting Neil Kinnock at the Houses of Parliament, promoting Swatch watches. Drinking bottled beer at The Soho Brassiere and half lagers at The French House, Dean Street, later moving on to the Wag club. We were embraced by the new style magazines in our identikit grey suits, close cropped hair & white shirts, our uniform of the city.
In a post-war grey London, we were discovering cappuccino, illegal warehouse parties and a technicolor european identity. A world away from the quaint black & white Hovis nostalgia of ye olde England. Yuppies, BMW’s and money were to rule, and being part of the punk ethos we did not seem to benefit from or embrace the new Thatcher philosophy - or did we? We had rebelled, stood apart, and for me that continued as the 1980’s recession bit.
In 1977 my bedroom was covered in posters, flyers and shelves full of records and fanzines, and when I left home these significant symbols of my past were stored away.
In 1997 I returned from living in America and started to add to my collection. I appreciated the visual immediacy which never seemed tired or dated.
The Mott Collection illustrates the energy, boredom, dynamism and the diverse political social and class issues that were all part of Punk.
The ideals of self-empowerment, motivation, action and common cause are evident throughout. To me they are the spirit of Punk.
Toby Mott 2009
Tuesday, February 9, 2010
“Creme fraiche” - Jock McDonald
De groep “Creme fraiche”, met als mentale motor Kris Mys, bracht een opmerkelijke CD op de Belgische markt. Het album “Creme fraiche’s lounge en bounce grooves vol 1″ leent zich perfect voor de moderne DJ, clubs en loungebar. Het is muziek die u meesleept in een trip van een funky grooves en jazzy riffs. Aan het project werkten verschillende artiesten mee waaronder Vlaanderens raptalent Dista. Van de UK kwam zanger en frontman Jock McDonald van de legendarisch groep The Bollock Brothers speciaal over voor de opnames.
Last Will And Testament - Review
Last Will And Testament
New wave • Punk • Unclassifiable
MBC Records
Review by Kurt Ingels 19/09/2009
http://www.darkentries.be/
Op 31 maart 2008 overleed Bollock Brothers toetsenist ’Big’ Mark Humphrey die van in den beginnen deel had uitgemaakt van de haast legendarische 'enfants terribles' The Bollock Brothers. Het duurde even, maar Jock Mc Donnald en de zijnen zijn terug met een nieuw album “Last Will And Testament“, opgedragen aan wijlen “Big” Mark Humphrey.
The Bollock Brothers vandaag nog een punkband noemen zou de waarheid geweld aan doen, hoewel, de groep slaagt er ook nu weer in zowat alle stijlen met elkaar te combineren tot een ironisch punk cabaret dat je moeilijk au serieux kunt nemen maar precies het net daardoor altijd doet. “Henry the 8th” is regelrechte pretpunk, in opener “Cyberspace Polaroid” gaat de groep de electro clash richting uit al malen ze er en passant wel Rod Steward’s “Do You Think I Am Sexy” tussen. “My Generation” is een zwaar toegetakelde cover van The Who, “Search And Destroy” laat de anarcho punker in ons los! Met “Israelites - Wet Dream” (live versie) gaan we de reggae tour op. “Der Bunker” tovert één van The Bollock Brother klassiekers om in een pervers duet, “Queen And Country” is een song voor hun te vroeg overleden kameraad “Big” Mark Humphrey, dé “Harley Davidson” wordt à la Serge Gainsbourg opnieuw van stal gehaald. Het titelnummer “Last Will And Testament” is een parabel in de stijl van “The Four Horseman Of The Apocalypse”, zoals alleen Jock McDonnald deze kan verhalen, met in het middenstuk knipogen naar de Patti Smith klassieker “Dancing Barefoot”.
In het oeuvre van The Bollock Brothers zitten uiteraard wel meer knipogen. Frisse nonsens, Britse humor, frivole dubbelzinnigheid het zit er ook op deze “Last Will And Testament” weer allemaal in. Je houdt er van of je loopt er van weg. Maar ik behoor tot die eerste groep. Een leuke hymne aan het voetbal en aan Jock’s neefje in “King Tim James O’Donnel”; veel vrouwelijke vocalen en vooral een album dat mee vorm werd gegeven door Danny Mommens van Vive La Fête. Groots is dit niet, maar om het maar even zo uit te drukken, het is gewoon fantastisch en vooral het zijn gewoon The Bollock Brothers. Love it or leave it.
New wave • Punk • Unclassifiable
MBC Records
Review by Kurt Ingels 19/09/2009
http://www.darkentries.be/
Op 31 maart 2008 overleed Bollock Brothers toetsenist ’Big’ Mark Humphrey die van in den beginnen deel had uitgemaakt van de haast legendarische 'enfants terribles' The Bollock Brothers. Het duurde even, maar Jock Mc Donnald en de zijnen zijn terug met een nieuw album “Last Will And Testament“, opgedragen aan wijlen “Big” Mark Humphrey.
The Bollock Brothers vandaag nog een punkband noemen zou de waarheid geweld aan doen, hoewel, de groep slaagt er ook nu weer in zowat alle stijlen met elkaar te combineren tot een ironisch punk cabaret dat je moeilijk au serieux kunt nemen maar precies het net daardoor altijd doet. “Henry the 8th” is regelrechte pretpunk, in opener “Cyberspace Polaroid” gaat de groep de electro clash richting uit al malen ze er en passant wel Rod Steward’s “Do You Think I Am Sexy” tussen. “My Generation” is een zwaar toegetakelde cover van The Who, “Search And Destroy” laat de anarcho punker in ons los! Met “Israelites - Wet Dream” (live versie) gaan we de reggae tour op. “Der Bunker” tovert één van The Bollock Brother klassiekers om in een pervers duet, “Queen And Country” is een song voor hun te vroeg overleden kameraad “Big” Mark Humphrey, dé “Harley Davidson” wordt à la Serge Gainsbourg opnieuw van stal gehaald. Het titelnummer “Last Will And Testament” is een parabel in de stijl van “The Four Horseman Of The Apocalypse”, zoals alleen Jock McDonnald deze kan verhalen, met in het middenstuk knipogen naar de Patti Smith klassieker “Dancing Barefoot”.
In het oeuvre van The Bollock Brothers zitten uiteraard wel meer knipogen. Frisse nonsens, Britse humor, frivole dubbelzinnigheid het zit er ook op deze “Last Will And Testament” weer allemaal in. Je houdt er van of je loopt er van weg. Maar ik behoor tot die eerste groep. Een leuke hymne aan het voetbal en aan Jock’s neefje in “King Tim James O’Donnel”; veel vrouwelijke vocalen en vooral een album dat mee vorm werd gegeven door Danny Mommens van Vive La Fête. Groots is dit niet, maar om het maar even zo uit te drukken, het is gewoon fantastisch en vooral het zijn gewoon The Bollock Brothers. Love it or leave it.
Friday, February 5, 2010
Thursday, February 4, 2010
Thursday, January 28, 2010
Le Hand of le Frog (Henry the Cheat)
Taken from the forthcoming protest single 'The French Correction' 19-11-2009 a dark day for Irish history and for fair play in general. We will never forget!
Review The Bollock Brothers in Genk 22 mei 2009
Marc Vos: "Jock MacDonald het prototype van de sympathieke overjaarse punker"
Bron Het Nieuwsblad 30-05-09
Marc Vos, reporter MazzMusikas
Genk - The Bollock Brothers, de punk-en new wave band met Schotse, Engelse en Belgische bezetting, stipte Genk aan voor het lanceren van hun nieuwe Album 'Last Will and Testament' op vrijdag 22 mei in het Jeugdcentrum Rondpunt 26. In het voorjaar bracht frontman Jock McDonald reeds een bezoekje aan het jeugdcentrum op uitnodiging van vzw HexenKessel, organisator van het HexenKessel Rock Festival. Genkenaar Marc Vos, reporter van het online muziekschrift MazzMusikas, schreef een review over het optreden dat u hier kan lezen.
Fragment van het optreden op 22 mei 2009 met 'Faith Healer'
Levend anachronisme
The Bollock Brothers are back in town. 15 jaar na de vorige plaat van dit Schots/ Engels/Belgisch gezelschap en zowat een jaar na het overlijden van hun toetsenman Big Mark Humphrey, zijn ze terug met een nieuwe plaat, Last Will And Testament, die ze in Genk in première kwamen voorstellen, mede dankzij HexenKessel vzw uit Genk.Toegegeven, ik had er voor het optreden sterk mijn twijfels bij, of dit levend anachronisme van een band nog wel moest eigenlijk.
Zouden de The Bollock Brothers 26 jaar na hun culthit 'Horror Movies' live nog iets ten berde brengen dat nog interessant was ? Maar dat was dan toch een beetje buiten de waard gerekend, in casu Jock McDonald en co. Niet dat The Bollock Brothers zichzelf nu ineens au serieux zouden nemen, verre van, dan zouden het trouwens de Bollock Brothers niet meer zijn. Was de groep namelijk begin jaren tachtig niet begonnen als een uit de hand gelopen grap, en hielden ze zich in het begin niet vooral bezig met het door de mangel halen van punknummers van hun grote voorbeeld The Sex Pistols ?
The Bollock Brothers zijn terug met een nieuw album, Last Will And Testament (Foto's: Belgin Özgünes)
God Save The Queen
Het concert begon erg leuk en origineel, The Bollock Brothers kwamen van achter in de zaal in stoet naar het podium gewandeld, voorafgegaan en muzikaal begeleid door een groep doedelzakspelers, die ook op het podium nog een stukje muziek ten beste gaven, om dan stilletjesaan overstemd te worden door de gitaren van The Bollock Brothers.
En de setlist? J'en y passe maar volgende songs kwamen zeker voorbij : Cyber Polaroid, Jesus Lived Six Years Longer Than Kurt Cobain (!). En natuurlijk kwamen gisteren de Sex Pistols ook aan bod, en de covers van Pretty Vacant en God Save The Queen kregen een snoeiharde gitaarversie mee, gezongen door de gitarist, en gelukkig bleven de keyboards achterwege.
Frontman en boegbeeld van The Bollock Brothers poseert met 'Harley David / Son Of A Bitch' op z'n t-shirt, een cover van Serge Gainsbourg en een hit voor de groep.
Nacht Und Nebel
Deze muziek toverde alvast een glimlach van herkenning en plezier op het gezicht van velen, dit was best een zeer aangenaam wederhoren, al dan niet gevoed door nostalgische gevoelens uit een lang vervlogen (punk)tijdperk. En de 'hits' ? Ja hoor, ook die werden gespeeld: het na al die jaren nog niet versleten en nog steeds grappige 'Horror Movies', ook 'The Bunker' en natuurlijk ook het geweldige en door het publiek luidkeels meegebrulde Harley David / Son Of A Bitch, een cover van Serge Gainsbourg, die naar verluid best wel opgezet was met de versie van The Bollock Brothers (zodanig zelfs dat hij zijn eigen live versie een beetje aanpaste aan dat van de Bollockbroertjes).
Het leuke nummer 'Henry The 8th' werd om onverklaarbare tweemaal gespeeld, zonder dat daar verder gewag van werd gemaakt. De leeftijd misschien? Soit, bij de BB is zoniet alles, dan toch heel veel, mogelijk. De Belgische drummer van de groep Patrick, die in een vorig leven nog gedrumd heeft bij Nacht Und Nebel, mocht van achter zijn drumstel een versie van 'Beats Of Love' zingen. Ook gitarist Michael Dempsey (vroeger nog bassist bij The Cure, op hun glorieuze platen Three Imaginary Boys en 17 Seconds) kreeg een solospot en bracht zowaar een vrij slordige maar toch genietbare versie van 'After Midnight' van Eric Clapton.
Jock Mc Donald met een sjaaltje om de nek van Celtic Glasgow, zijn favoriete ploeg
Sympathieke overjaarse punker
Ja, het was me wel een allegaartje van allerhande muziekjes, maar wel een sympathiek en genietbaar allegaartje. De BB staan namelijk voor een avondje leuke ontspanning, niet meer en niet minder, en er mag al eens gelachen worden, dat vooral eigenlijk. Jock MacDonald is dan ook zowat het prototype van de sympathieke overjaarse punker, met zijn grappig kostuum met schots ruitmotief en zijn sjaaltje van voetbalclub Celtic Glasgow, naast muziek toch zowat het belangrijkste element in zijn leven.
Hij deed er alles aan om kontakt te zoeken met het publiek, deelde pintjes uit aan de fans op de eerste rij, liet de mensen regelmatig een stukje meezingen, schonk zelfs een een vinylexemplaar van de nieuwe plaat weg aan een jongen op de eerste rij die in een rolstoel zat, en zichtbaar zat te genieten van de show. En de voetbal, ja de voetbal, daar ging het ook dikwijls over : dat Genk ("the hometown of Danny Mommens, wow...", aldus Jock) de dag daarna de bekerfinale speelde (en ondertussen ook gewonnen heeft ook !), en natuurlijk nog maar eens over Celtic Glasgow en bla bla bla...
Diverse festivals
Een van de mooiste momenten van de avond was een indrukwekkend eerbetoon aan de Sensational Alex Harvey Band, door middels van een cover van deze groep waarvan ik jammer genoeg de titel niet weet, maar het was alleszins een prachtig en meeslepend nummer. En dit, volgens Jock McDonald, van "een van de beste live bands ooit", wat natuurlijk nogal overdreven is, maar we vergeven het de man graag, meegesleept als hij was door zijn enthousiasme voor de muziek van deze groep. Hij gaf ons ook nog mee dat Alex Harvey was gestorven in België, als gevolg van een hartaanval, wachend op de ferry in Zeebrugge.
In augustus zijn de Bollock Brothers nog te zien op diverse festivals in België, oa. de Fonnefeesten in Lokeren en de Paulusfeesten in Oostende, en in november is er een clubtour met verschillende concerten in België.
Bron Het Nieuwsblad 30-05-09
Marc Vos, reporter MazzMusikas
Genk - The Bollock Brothers, de punk-en new wave band met Schotse, Engelse en Belgische bezetting, stipte Genk aan voor het lanceren van hun nieuwe Album 'Last Will and Testament' op vrijdag 22 mei in het Jeugdcentrum Rondpunt 26. In het voorjaar bracht frontman Jock McDonald reeds een bezoekje aan het jeugdcentrum op uitnodiging van vzw HexenKessel, organisator van het HexenKessel Rock Festival. Genkenaar Marc Vos, reporter van het online muziekschrift MazzMusikas, schreef een review over het optreden dat u hier kan lezen.
Fragment van het optreden op 22 mei 2009 met 'Faith Healer'
Levend anachronisme
The Bollock Brothers are back in town. 15 jaar na de vorige plaat van dit Schots/ Engels/Belgisch gezelschap en zowat een jaar na het overlijden van hun toetsenman Big Mark Humphrey, zijn ze terug met een nieuwe plaat, Last Will And Testament, die ze in Genk in première kwamen voorstellen, mede dankzij HexenKessel vzw uit Genk.Toegegeven, ik had er voor het optreden sterk mijn twijfels bij, of dit levend anachronisme van een band nog wel moest eigenlijk.
Zouden de The Bollock Brothers 26 jaar na hun culthit 'Horror Movies' live nog iets ten berde brengen dat nog interessant was ? Maar dat was dan toch een beetje buiten de waard gerekend, in casu Jock McDonald en co. Niet dat The Bollock Brothers zichzelf nu ineens au serieux zouden nemen, verre van, dan zouden het trouwens de Bollock Brothers niet meer zijn. Was de groep namelijk begin jaren tachtig niet begonnen als een uit de hand gelopen grap, en hielden ze zich in het begin niet vooral bezig met het door de mangel halen van punknummers van hun grote voorbeeld The Sex Pistols ?
The Bollock Brothers zijn terug met een nieuw album, Last Will And Testament (Foto's: Belgin Özgünes)
God Save The Queen
Het concert begon erg leuk en origineel, The Bollock Brothers kwamen van achter in de zaal in stoet naar het podium gewandeld, voorafgegaan en muzikaal begeleid door een groep doedelzakspelers, die ook op het podium nog een stukje muziek ten beste gaven, om dan stilletjesaan overstemd te worden door de gitaren van The Bollock Brothers.
En de setlist? J'en y passe maar volgende songs kwamen zeker voorbij : Cyber Polaroid, Jesus Lived Six Years Longer Than Kurt Cobain (!). En natuurlijk kwamen gisteren de Sex Pistols ook aan bod, en de covers van Pretty Vacant en God Save The Queen kregen een snoeiharde gitaarversie mee, gezongen door de gitarist, en gelukkig bleven de keyboards achterwege.
Frontman en boegbeeld van The Bollock Brothers poseert met 'Harley David / Son Of A Bitch' op z'n t-shirt, een cover van Serge Gainsbourg en een hit voor de groep.
Nacht Und Nebel
Deze muziek toverde alvast een glimlach van herkenning en plezier op het gezicht van velen, dit was best een zeer aangenaam wederhoren, al dan niet gevoed door nostalgische gevoelens uit een lang vervlogen (punk)tijdperk. En de 'hits' ? Ja hoor, ook die werden gespeeld: het na al die jaren nog niet versleten en nog steeds grappige 'Horror Movies', ook 'The Bunker' en natuurlijk ook het geweldige en door het publiek luidkeels meegebrulde Harley David / Son Of A Bitch, een cover van Serge Gainsbourg, die naar verluid best wel opgezet was met de versie van The Bollock Brothers (zodanig zelfs dat hij zijn eigen live versie een beetje aanpaste aan dat van de Bollockbroertjes).
Het leuke nummer 'Henry The 8th' werd om onverklaarbare tweemaal gespeeld, zonder dat daar verder gewag van werd gemaakt. De leeftijd misschien? Soit, bij de BB is zoniet alles, dan toch heel veel, mogelijk. De Belgische drummer van de groep Patrick, die in een vorig leven nog gedrumd heeft bij Nacht Und Nebel, mocht van achter zijn drumstel een versie van 'Beats Of Love' zingen. Ook gitarist Michael Dempsey (vroeger nog bassist bij The Cure, op hun glorieuze platen Three Imaginary Boys en 17 Seconds) kreeg een solospot en bracht zowaar een vrij slordige maar toch genietbare versie van 'After Midnight' van Eric Clapton.
Jock Mc Donald met een sjaaltje om de nek van Celtic Glasgow, zijn favoriete ploeg
Sympathieke overjaarse punker
Ja, het was me wel een allegaartje van allerhande muziekjes, maar wel een sympathiek en genietbaar allegaartje. De BB staan namelijk voor een avondje leuke ontspanning, niet meer en niet minder, en er mag al eens gelachen worden, dat vooral eigenlijk. Jock MacDonald is dan ook zowat het prototype van de sympathieke overjaarse punker, met zijn grappig kostuum met schots ruitmotief en zijn sjaaltje van voetbalclub Celtic Glasgow, naast muziek toch zowat het belangrijkste element in zijn leven.
Hij deed er alles aan om kontakt te zoeken met het publiek, deelde pintjes uit aan de fans op de eerste rij, liet de mensen regelmatig een stukje meezingen, schonk zelfs een een vinylexemplaar van de nieuwe plaat weg aan een jongen op de eerste rij die in een rolstoel zat, en zichtbaar zat te genieten van de show. En de voetbal, ja de voetbal, daar ging het ook dikwijls over : dat Genk ("the hometown of Danny Mommens, wow...", aldus Jock) de dag daarna de bekerfinale speelde (en ondertussen ook gewonnen heeft ook !), en natuurlijk nog maar eens over Celtic Glasgow en bla bla bla...
Diverse festivals
Een van de mooiste momenten van de avond was een indrukwekkend eerbetoon aan de Sensational Alex Harvey Band, door middels van een cover van deze groep waarvan ik jammer genoeg de titel niet weet, maar het was alleszins een prachtig en meeslepend nummer. En dit, volgens Jock McDonald, van "een van de beste live bands ooit", wat natuurlijk nogal overdreven is, maar we vergeven het de man graag, meegesleept als hij was door zijn enthousiasme voor de muziek van deze groep. Hij gaf ons ook nog mee dat Alex Harvey was gestorven in België, als gevolg van een hartaanval, wachend op de ferry in Zeebrugge.
In augustus zijn de Bollock Brothers nog te zien op diverse festivals in België, oa. de Fonnefeesten in Lokeren en de Paulusfeesten in Oostende, en in november is er een clubtour met verschillende concerten in België.
Bollock Brothers on Sinner's Day
1-11-09 Ethias Arena Hasselt
Horror Movies Live at Sinner's Day
Beats of love Live at Sinner's Day
Horror Movies Live at Sinner's Day
Beats of love Live at Sinner's Day
Saturday, January 23, 2010
Bollock Brothers - Dortmund
Bollock Brothers - Dortmund, FZW, 15.01.10
Frank - 19.12.09
Es gibt Dinge, die passieren mir wirklich nicht oft, z.B. dass ich mit 39 zu den Jüngsten auf einem Konzert gehöre. Letzten Freitag war es aber mal so, die Bollock Brothers waren mal wieder in Dortmund und deren beiden ersten Platten hatte ich mir mit 15 gekauft.
Viele der heutigen Fans waren damals wohl schon einen Tacken älter. Etwas anderes hat mir der Abend aber auch gezeigt, die schon ein wenig älteren Jungs von den Bollock Brothers machen unheimlich Spaß, ich habe schon lange keine Band mehr gesehen, die so locker und ungezwungen so viel Spaß auf der Bühne hatten. Setlist? Wofür? Das geht auch ohne! Und wenn man mal den Einsatz deswegen verpasst, na und, fangen wir doch einfach nochmal an. Toller Kontrast zu dem Perfektionismus vieler heutiger selbstverliebter Bands.
Begonnen hat der Abend noch ohne Sänger Jock mit dem Intro zu Faith Healer, doch vor Jocks Einsatz dann der Break. Jock ordentlich mit Anzug und Schal, würdiger Auftritt. Okay, dann eben noch nicht. Nach der Begrüßung der Dortmunder Fans ging es dann aber richtig los, und zwar gleich mit "Horror Movies". Ich dachte noch: "Hey, bitte nicht gleich die coolen Songs zu Beginn verbrennen". Wie blöd dieser Gedanke war, wurde mir während des Gigs immer wieder dadurch bewusst, dass ich mich an andere neue alte Songs der Bollock Brothers erinnern konnte. Scheiße, ich muss mir jetzt endlich mal eine neue Nadel für meinen Plattenspieler holen, damit ich mein Vinyl wieder reaktivieren kann oder ich versuche mir die Bollock-Brothers-Alben schick remastered als CDs zu besorgen.
Das Publikum scheint den Gig genauso genossen zu haben wie ich. Überall sah man sich im Takt bewegende und vor allem laut mitgrölende Fans. Songs wie "Harley David Son of a Bitch" und "Four Horseman" gingen allen textsicher von den Lippen. Eine Überraschung für mich war dann irgendwann "King Rat", echt ein klasse Song! Zwischen den Songs schöne Ansagen von Celtic-Fan Jock McDonald. Da wurde, wie es sich gehört, die Celtic-Dortmunder-Fanfreundschaft beschworen und natürlich auch die Freundschaft zwischen den Bollock Brothers und ihren Dortmunder Fans durch zahlreiches Anstoßen und Zuprosten gepflegt. Probleme gab's nur als Jock seinen so geliebten Whisky-Cola nicht bekam. Auch der Versuch, ein Date mit seiner "Schwester" für ein Whisky-Cola zu versprechen, fruchteten zunächst nicht. Schließlich klappte das mit dem Getränk aber doch noch.
Leider bekomme ich hier nicht die komplette Setlist zusammen, erinnern kann ich mich noch an "Henry VIII." und "Jesus Lived Six Years Longer Than Curt" beides live absolut klasse. Neben der glänzend aufgelegten Band lag das aber auch an dem Publikum, das hin und wieder die Gesangparts für sich forderte, sodass Jock sein Mikro lieber ins Publikum hielt als selbst zu singen. Ein weiterer Höhepunkt war "Pretty Vacant" bei dem Chris und Richard ihre Instrumente tauschten und Richard den Gesang übernahm. Als dann die Zugaben anstanden, ließ es sich die Band nicht nehmen "Henry the 8" ein zweites Mal zum Besten zu geben. Schade, hätte mir den Song mit dem Text von "Le Hand of le Frog" dazu gewünscht (googelt mal danach). Zu guter Letzt kam dann doch noch "Faith Healer" und so schloss sich dann der Kreis an diesem Abend, so wie er begonnen hatte.
Fazit: "Um so älter der Jahrgang um so besser", gilt für die Bollock Brothers auf jeden Fall! Da ist es echt egal was für ein Könner man auf einem Instrument ist, oder was für ein geiler Sänger man ist, ein Konzert braucht für mich vor allem Charisma und das haben "Jock and the bhoys!" Hab schon lange nicht mehr so auf einem Konzert gelacht und soviel Spaß gehabt. Danke Jock!
Fotos:
... mehr Fotos der Bollock Bothers
weitere Bandartikel
•Fotos: Bollock Brothers - Dortmund, FZW, 15.01.10
... alle Artikel zu "Bollock Brothers"
Links:
offizielle Bollock Brothers Site
Bollock Brothers bei MySpace
Frank - 19.12.09
Es gibt Dinge, die passieren mir wirklich nicht oft, z.B. dass ich mit 39 zu den Jüngsten auf einem Konzert gehöre. Letzten Freitag war es aber mal so, die Bollock Brothers waren mal wieder in Dortmund und deren beiden ersten Platten hatte ich mir mit 15 gekauft.
Viele der heutigen Fans waren damals wohl schon einen Tacken älter. Etwas anderes hat mir der Abend aber auch gezeigt, die schon ein wenig älteren Jungs von den Bollock Brothers machen unheimlich Spaß, ich habe schon lange keine Band mehr gesehen, die so locker und ungezwungen so viel Spaß auf der Bühne hatten. Setlist? Wofür? Das geht auch ohne! Und wenn man mal den Einsatz deswegen verpasst, na und, fangen wir doch einfach nochmal an. Toller Kontrast zu dem Perfektionismus vieler heutiger selbstverliebter Bands.
Begonnen hat der Abend noch ohne Sänger Jock mit dem Intro zu Faith Healer, doch vor Jocks Einsatz dann der Break. Jock ordentlich mit Anzug und Schal, würdiger Auftritt. Okay, dann eben noch nicht. Nach der Begrüßung der Dortmunder Fans ging es dann aber richtig los, und zwar gleich mit "Horror Movies". Ich dachte noch: "Hey, bitte nicht gleich die coolen Songs zu Beginn verbrennen". Wie blöd dieser Gedanke war, wurde mir während des Gigs immer wieder dadurch bewusst, dass ich mich an andere neue alte Songs der Bollock Brothers erinnern konnte. Scheiße, ich muss mir jetzt endlich mal eine neue Nadel für meinen Plattenspieler holen, damit ich mein Vinyl wieder reaktivieren kann oder ich versuche mir die Bollock-Brothers-Alben schick remastered als CDs zu besorgen.
Das Publikum scheint den Gig genauso genossen zu haben wie ich. Überall sah man sich im Takt bewegende und vor allem laut mitgrölende Fans. Songs wie "Harley David Son of a Bitch" und "Four Horseman" gingen allen textsicher von den Lippen. Eine Überraschung für mich war dann irgendwann "King Rat", echt ein klasse Song! Zwischen den Songs schöne Ansagen von Celtic-Fan Jock McDonald. Da wurde, wie es sich gehört, die Celtic-Dortmunder-Fanfreundschaft beschworen und natürlich auch die Freundschaft zwischen den Bollock Brothers und ihren Dortmunder Fans durch zahlreiches Anstoßen und Zuprosten gepflegt. Probleme gab's nur als Jock seinen so geliebten Whisky-Cola nicht bekam. Auch der Versuch, ein Date mit seiner "Schwester" für ein Whisky-Cola zu versprechen, fruchteten zunächst nicht. Schließlich klappte das mit dem Getränk aber doch noch.
Leider bekomme ich hier nicht die komplette Setlist zusammen, erinnern kann ich mich noch an "Henry VIII." und "Jesus Lived Six Years Longer Than Curt" beides live absolut klasse. Neben der glänzend aufgelegten Band lag das aber auch an dem Publikum, das hin und wieder die Gesangparts für sich forderte, sodass Jock sein Mikro lieber ins Publikum hielt als selbst zu singen. Ein weiterer Höhepunkt war "Pretty Vacant" bei dem Chris und Richard ihre Instrumente tauschten und Richard den Gesang übernahm. Als dann die Zugaben anstanden, ließ es sich die Band nicht nehmen "Henry the 8" ein zweites Mal zum Besten zu geben. Schade, hätte mir den Song mit dem Text von "Le Hand of le Frog" dazu gewünscht (googelt mal danach). Zu guter Letzt kam dann doch noch "Faith Healer" und so schloss sich dann der Kreis an diesem Abend, so wie er begonnen hatte.
Fazit: "Um so älter der Jahrgang um so besser", gilt für die Bollock Brothers auf jeden Fall! Da ist es echt egal was für ein Könner man auf einem Instrument ist, oder was für ein geiler Sänger man ist, ein Konzert braucht für mich vor allem Charisma und das haben "Jock and the bhoys!" Hab schon lange nicht mehr so auf einem Konzert gelacht und soviel Spaß gehabt. Danke Jock!
Fotos:
... mehr Fotos der Bollock Bothers
weitere Bandartikel
•Fotos: Bollock Brothers - Dortmund, FZW, 15.01.10
... alle Artikel zu "Bollock Brothers"
Links:
offizielle Bollock Brothers Site
Bollock Brothers bei MySpace
Monday, January 18, 2010
Fake Bollock Brothers on tour...
An Italian DJ collective, The Bloody Beetroots, are currently touring under the name of The Bollock Brothers. That's right, they use the name of the British Punk act The Bollock Brothers. Worse, the duo released the track "It's better a DJ on 2 turntables" from the album "Romborama" under the name of... 'The Bollocks Brothers'! The demo track was given the name "Fakin’ It" (editor's note: what's in a name) and was released on Sound of Stereo's NYE mixtape. Except from being a pretty dull track, the question raises if you can just take over the name of another act and start releasing material under that flag. Jock McDonald from the real The Bollock Brothers is far from amused: "Can you believe this, what next? And they play at the vooruit [in Belgium] on Saturday!" The italian duo also registered accounts on various social platform under the 'The Bollock Brothers' name including LastFM, Zerorequests.com and so on. Very professional...
Tuesday, January 5, 2010
Seaside Help!
In de zoektocht naar nieuw materiaal is de werkgroep van het Seaside festival verschenen met een artikel in het Wekelijks Nieuws van vrijdag 15 mei '09.Lees meer hier
Subscribe to:
Posts (Atom)